De Leidsche Trotsch

Waerde Aesculapen, waerde lezer,

Als oudste vereniging van Leiden heeft de Leidsche Pharmaceutische Studenten-Vereeniging „Aesculapius” al veel dingen meegemaakt. Sinds haar oprichting op 16 november 1885 heeft zij twee wereldoorlogen overleefd, vele ereleden en -voorzitters gehad, nog meer bestuursleden en functionarissen gekend en in haar 100e bestaansjaar zelfs een bijna fatale afschaffing van de Farmacie opleiding in Leiden overleefd. Dankzij de inzet van prof. dr. Douwe Durk Breimer is onze vereniging toen gered van de ondergang door de creatie van de nieuwe studie Bio-Farmaceutische Wetenschappen. Tere ere hiervan mag prof. dr. D.D. Breimer zich dan ook tot op de dag van vandaag erevoorzitter van de L.P.S.V. „Aesculapius” noemen.

Niet lang na dit eerste hoogtepunt deed er zich nog een tweede hoogtepunt voor. Ter ere van het eeuwfeest is er door de toenmalig zittende ereleden het eerste Vaandel dat „Aesculapius” ooit gekend heeft geschonken aan de Vereeniging. Zij heeft geruime tijd dienst gedaan als boegbeeld van de Vereeniging tot zij op een noodlottige dag in begin deze eeuw kwijt is geraakt in de trein. In deze tijd van rouw is er een Heldin van de Vereeniging opgestaan om haar haar kostbaarste bezit weer terug te geven. Mia Doop – Van Ooijen, de moeder van de toenmalige praeses, zag de pijn in de ogen van de Vereeniging na dit grote verlies en is toen aan het werk gegaan om met haar eigen handen een nieuw Vaandel te maken. Dit nieuwe vaandel, de Leidsche Trotsch, is het vaandel dat wij als Vereeniging tot op de dag van vandaag nog bij ons dragen. Met haar geschiedenis en grote symbolische waarde is zij dan ook het meet belangrijke eigendom dat onze Vereeniging bezit.

Zo’n belangrijk Vereenigingseigendom moet natuurlijk goed beschermd worden tegen kwaadwillenden van buitenaf. Dit werd in 1985 bij de schenking van het eerste vaandel ook al voorzien en toen is er een van de meest onmisbare en langstlopende tradities van de Vereeniging in het leven geroepen; het aanstellen van een beschermheer voor het Vaandel, de Vaendrigh. Sindsdien wordt er elk jaar bij het installeren van het nieuwe bestuur ook een Vaendrigh geïnstalleerd. Deze heeft als taak om het hele aankomende jaar de Leidsche Trotsch te beschermen en behoeden voor jaloerse blikken en pogingen tot ontvreemding.  Ook is het zijn taak om de toekomstige generaties kennis bij te brengen over de geschiedenis en tradities omtrent niet alleen het Vaandel, maar ook de Vereeniging als geheel. 

Dit jaar is deze taak mij, Tim Markesteijn e.t. assessor II aesculapii, ten deele gevallen. Te allen tijde zal ik mij hard maken voor haar belangen, en aan haar zijde staan om haar te beschermen en te beminnen. Om het kwaad uit de weg te houden en de eer van de Vereeniging, onze Leidsche Trotsch, in stand te houden.

 

Ik weet het nog goed, de eerste keer dat ik het hok binnen kwam

Wat is deze vreemde nieuwe stad, vereniging, mensen

Ik pak een kopje koffie, ga zitten en bewonder de muren van het hok voor een momentje

Wat hangen ze vol met van alles en nog wat, bijna te veel om op te noemen

Toch was er maar één ding dat alle aandacht trok

Pronkend boven het bestuur, het hok, de leden hing ze

De Leidsche Trotsch in al haar glorie

Ik bestudeer haar voor een ogenblik, het volle fluweel, het gedetailleerde stiksel

Maar helaas, de pauze is voorbij en ik moet verder

Ik dacht er nog niks van op dat moment

Maar onze wegen gingen ongetwijfeld vaker kruizen.

Nu sta ik hier en heb ik al een heel jaar met haar mogen delen

Door dik en dun, regen en zonneschijn

Al was het aan de muur boven mij hangend op het hok, of vooraan bij de ALV

Nooit was ze ver

Ik heb haar leren kennen en waarderen voor de prachtige vrouw die ze is

Ze wordt natuurlijk niet voor niks de schoonste vrouw van Leiden genoemd

Even was ik bang dat ik haar helaas aan een andere beschermheer af moest gaan staan

Zeker een tragedie zelden gekend

Daarom ben ik trots dat ik degene ben die hier mag staan aan haar zijde

Ik beloof haar bij te staan en beschermen tegen alle begerende blikken van buitenaf

Want zij willen natuurlijk niets liever dan onze Trotsch van ons afnemen

Voor hun eigen perverse plezier

Lief vaandel rust maar zacht

Weet, over jou houd ik de wacht

- T.N. Markesteijn

Jaarvergadering   22-07-2020

 

Ten heden dage in het jaar 2020 leven we in een tijd van grote onzekerheid teweeg gebracht door de alomtegenwoordige dreiging van de pandemie die eind vorig jaar tot in elk aspect van ons leven doorgedrongen is. Universiteiten moesten sluiten, feestelijkheden moesten wijken en zelfs in veilige omgeving van onze eigen woningen zijn wij beperkt in onze bezigheden. En als we dan net gewend zijn aan de huidige stand van zaken moeten wij ons wederom aanpassen aan het nieuwste pakket maatregelen als een soort jarenlange stoelendans waar je eer dat je zit alweer door moet.

Kortom, er zijn weinig dingen waar je nog met zekerheid op kan bouwen in dit noodlottige jaar. Gelukkig voor ons Aesculapen is er nog altijd één glimmend sprankje hoop in deze duisternis, onze liefste vrouw van Leiden, de Leidsche Trotsch. Zelfs door deze angstige dagen blijft zij standvastig, want geen virus of intelligente lockdown kan haar weerhouden van onze Vereeniging te representeren zoals zij al ruim 15 jaar doet. Iedere Aesculaap kan er zeker van zijn dat zij met zorgvuldig oog over de Vereeniging waakt en dat zij uitkijkt tot dat zij weer boven een hok vol leeden mag hangen.

 

Vivat, Crescat, Floreat, „Aesculapius”!

Tim Markesteijn
h.t. Vaendrigh aesculapii